درویش را توشه به از بوسه

خوان بزرگان اگر چه لذیذ است خرده انبان خود با لذت تر

خر بار بر به که شیر مردم در

چراغ را نتوان دید جز به نور چراغ

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

چشم تنگ دنیا دار را یا قناعت پر کند خاک چور

توانگری به قناعت است نه به بضاعت

توانگری بقناعت به از توانگری ببضاعت

تا کار بزرگ می آید جان بخطر افکندن نشاید

تا تریاق از عراق آرند مار گزیده مرده باشداز نفس پروز هنروری نیاید و بی هنر سروری را نشاید

تا رنج تحمل نکنی گنج نبینی

تا دانه نیفکنی نروید

تربیت یکسان است ولکین استعداد مختلف

توانگری بهتر است نه بمال

پنجه با شیر و مشت به شمشیر زدن کار خردمندان نیست

پای در زنجیر پیش دوستان به که با بیگانگان

بخانه درون خواب و در گور خواب به بیداریت پس کی آید شتاب

بی هنران ، هنرمندان را نتوانند ببینند همچنان که سگان سگ صید را مشغله برآرند و پیش آمدن نیارند

بزرگان گاهی بسلامی برنجند و گاه با دشنامی زد بخشند

بر دوستی پادشاهان اعتماد نتوان کرد و بر آواز خوش کودکان غره نباید شد که آن به خیالی متبدل شود و این به خوابی متغیر گردد

بدخوی در دست دشمنی گرفتار است که هر جا رود از چنگ عقوبت او خلاصی نیابد

از تن بی دل طاعت نیاید و پوست بی مغز بضاعت را نشاید

که بر توهم این ماجرا رود

چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نباشد قرار

از نفس پروز هنروری نیاید و بی هنر سروری را نشاید

اصل بد نیکو نگردد آنکه بنیادش بداست تربیت نااهل را چون گردگان بر گنبد است

آب را از سربند باید بست

ای سلیم آب ز سرچشمه به بند که چو پر شد نتوان بستن جوی

اگر خواهی راز تو دشمن نداند با دوست مگوی

اندرون از طعام خالی دار تا در او نورمعرفت بینی تهی از حکمتی بعلت آن که پری از طعام تا بینی